جهان کودکانه

در کهکشانی دورافتاده، میان ابرهای رنگارنگ و ستاره‌های نئونی، سیاره‌ای کوچک به نام «نونوکیا» وجود داشت؛ دنیایی که قوانین فیزیک در آن به احترام خنده‌های کودکانه‌ی جانوران فضایی سر تعظیم فرود می‌آوردند. این سیاره، مهد کوچک‌ترین و شادترین موجودات کهکشان بود. ​سرزمین نونوکیا پر بود از زیبایی‌های شگفت‌انگیز: رودخانه‌هایی از نور مایع و روان که به جای آب، ستاره‌های دنباله‌دار کوچک را با خود حمل می‌کردند، و درختانی که برگ‌هایشان با هر بار وزش باد، ملودی‌های آرامش‌بخش فضایی می‌نواختند. ​در این بهشت رنگارنگ، بچه‌جانوران فضایی روزگار خود را با بازی‌گوشی‌های بی‌پایان می‌گذراندند: ​شاخک‌های بازیگوش: بچه‌هیولاهای پشمالو با سه چشم درخشان، روی تپه‌هایی از جنس پنبه‌ی کیهانی می‌پریدند و با شاخک‌های انعطاف‌پذیر خود، حباب‌های نورانی می‌ساختند که هر کدام خاطره‌ای از یک رؤیای شیرین را در خود بازمی‌تاباند.