چیزمیز

هیچی معلوم نیست. نه اولش، نه آخرش. فقط یه تصویر، یه صدا، و یه حس عجیب که نمی‌ذاره رد شی. این کالکشن، یه جور دعوت‌نامه‌ست. به کجا؟ به دنیایی پر از تکه‌های بی‌ربط که وقتی کنار هم می‌چینی‌شون، یه چیزی از توش در‌میاد. شاید قصه، شاید کابوس، شاید فقط یه حال. Nothing’s clear. No beginning, no end. Just an image, a sound, and a strange feeling that won’t let you pass. This Collection is a kind of invitation. To where? To a world full of random fragments that somehow, when pieced together, become something. Maybe a story, maybe a nightmare, maybe just a mood