هنوز آفری ثبت نشده
علی دایی قهرمان فوتبال در سرمای زمستان اردبیل، پسرکی کوچک هر روز توپ کهنهای را با پای راستش شوت میکرد. زمین خاکی بود، کفشهایش پاره، اما چشمهایش پر از رویا. مردم محله میگفتند: «علی، اینهمه تمرین برای چیه؟» او فقط لبخند میزد و میگفت: «برای اینکه یه روز اسم ایران رو توی دنیا فریاد بزنم.» سالها گذشت. علی دایی به تهران آمد، روزها درس خواند و شبها تمرین کرد. همتیمیها میگفتند او بیشتر از همه میدود، کمتر از همه میخوابد، و هرگز تسلیم نمیشود. یک روز، در بازی ایران و کره جنوبی، لحظهای رسید که تاریخ را تغییر داد — توپ روی پایش نشست، ضربهای محکم، و گل! ورزشگاه منفجر شد. صدای گزارشگر پیچید: «وای علی دایی… باز هم دایی گل میزنه!» اما قهرمانی واقعی دایی، نه در زمین چمن، بلکه در اخلاق و پشتکارش بود. وقتی میتوانست مغرور شود، فروتن ماند. وقتی همه گفتند “کافیه”، او گفت “تازه شروعه”. او از فوتبالیست سادهای به اسطورهای جهانی تبدیل شد، رکوردی جاودانه ثبت کرد، و الهامبخش میلیونها نوجوان شد که در زمینهای خاکی مثل خودش رویا میدیدند. و هنوز هم، هر بار که کسی در ایران میگوید “میخوام قهرمان بشم”، در دلش صدای آن پسر اردبیلی زنده است که یادش نمیرود
